kavanoz

içini gördüğüne beş kala sonlanan kalabalık duraklarından birinde yolculuğun

sessizce kalemini sivriltiyor bir çocuk

gün-bugün-dün-gün-bugün-dün

O vakit bir elim bir sesi taşıyor yüreğime doğru

Durma devam et arıt pencerendeki tozu

aman buyur et öldürme sakın böcekleri örümcekleri

onlar seni sen(den) edenlerdir, 

kimlerin içinden geçtin

bi tren, bi orman, bi ateş, bi karanlık bi tünel ve yüzlercesi

asılı kaldı suretin kimlerin hücrelerinde, kimbilir 

istemem ben içimde kırılsın kanadı bi güvercinin

ve istemem kırılsın saçlarımın rüzgarı çarpıp duvarlarına bi sözde sevginin

dallarım ne çizsin yüzünü kimsenin

ne de topraklar altında nefessiz kalayım büsbütün

ama bir pamuk tarlası değil ki insan

kurak kentlerin kavruk ameleleri toplasın özenlice içini

kavanoz kapaklarına diyorum sıkışan çoğunlukla güçsüzlüğüdür çocukluğunuzun

balonlar, toplar, bisikletler falan hep güzeldir elbet

oysa ki nasıl heveslidir çıkıp bir bütüne kavuşmaya içindeki hava

ne kadar çoğalırsa o kadar yakındır kendini çevreleyene baş kaldırmaya

17.06.2017