'ödev olarak yazılmış bir ilk cümlenin devamı' olan öykü..-1

Delikanlının gözleri kadının memelerine takılmıştı. Bu yaşına rağmen ne kadar da kusursuzlardı. Biraz sonra baktığı yeri fark edip utandı. Başını yavaşça yere eğdi. Yetiştiği yerde kadınları hep bacı bilmişlerdi çünkü. Görenek böyleydi de köy yerinde değildi ya şimdi. Koskoca şehirde kimin kime baktığını kim nereden bilecekti ki? Nefes almak giderek daha da zorlaşıyordu bu konserve kutusu gibi otobüste. Oğlanın zihni yine kadına kaymıştı. Sanki kalabalığın terinin ve nefesinin kokusu birleşmiş, güzel memeli kadınla, delikanlıyı saran bir duvar örmüştü. Kalabalıktan onun da ne denli rahatsız olduğunu fark edebiliyordu. Delikanlı kadının acaba kendisinin bakışlarından da rahatsız olup olmadığını düşünürken, güzel memeli kadın kalabalığı zar zor yararak ileri atıldı. Az sonra muavinin sesi duyuldu: ‘Eveet Onkoloji Hastanesinde inecek kalmasın’.